Początki SKS „SOKOLICA” sięgają lat 50-tych XX wieku.  Dokładnie w roku 1953 powstało Koło Sportowe nr 300 działające w ramach Federacji Sportowej „START”. Przełomową datą dla klubu był 16 grudnia 1957 r., kiedy to działacze koła przemianowali go na Spółdzielczy Klub Sportowy „SOKOLICA”, a nazwa utrzymała się do dzisiaj. 28 lutego 1958 r. klub uzyskał osobowość prawną,
a w czerwcu 1958 r. został przyjęty na członka Zrzeszenia Sportowego „START”  w Warszawie. Wówczas rozpoczęto treningi w czterech dyscyplinach sportowych: piłka nożna, lekkoatletyka, narciarstwo i tenis stołowy. Kolejną sekcję sportową, a był nią hokej na trawie,  utworzono w roku 1960. Dyscyplina ta istniała 5 lat, tj. do 1965 roku.

Pomimo obfitujących sukcesów i zaangażowania zawodników sekcji lekkoatletycznej, narciarskiej, tenisa stołowego oraz hokeja na trawie oraz działaczy klubu, w latach 60-tych, ze względów finansowych, braku zaplecza treningowego i sprzętu, sekcje te uległy rozwiązaniu. Miejsce sekcji hokejowej zajęła ekipa kajakarzy górskich, która przetrwała trudne czasy do chwili obecnej. Drugą taką dyscypliną sportową, która w lokalnym społeczeństwie przetrwała próbę czasu jest piłka nożna.

Pierwszą siedzibą klubu od 1953 do września 1978 r. był dom Państwa Tworków przy Rynku, a później siedzibę przeniesiono do wykupionego budynku przylegającego bezpośrednio do boiska sportowego przy ul. Jagiellońskiej. Pod koniec lat 50-tych przeprowadzono remont płyty boiska piłkarskiego, stworzono murawę z prawdziwego zdarzenia, z zapleczem dla zawodników i kibiców. Natomiast w latach 70-tych wyremontowano boisko do gier zespołowych i  wykonano oświetlenie. Boisko to służyło w zimie amatorom jazdy na łyżwach.

W latach 80-tych rozpoczęto budowę ośrodka noclegowego z zapleczem dla sportowców, który oddano do użytku początkiem lat 90-tych. Dochody z działalności noclegowo-żywieniowej przeznaczano na działalność statutową i bieżące koszty utrzymania sekcji i ośrodka.

Chlubną kartę w dziejach historii klubu zapisali zawodnicy sekcji kajakarstwa górskiego odnosząc liczne sukcesy na arenie międzynarodowej, rozsławiając na świecie Ojczyznę, ale także klub Sokolica i nasze Krościenko nad Dunajcem. Zdobywali medale na Olimpiadzie, Mistrzostwach Polski
i Świata.  Podtrzymując tradycje kajakarstwa górskiego, w dalszym ciągu prowadzone jest intensywne szkolenie dzieci i młodzieży, aby zaintereowanie tą dyscypliną było wciąż żywe, przynosiło chlubę i dostarczało takich emocji jak w latach wcześniejszych.

Na przestrzeni lat klub zgłaszał zawodników piłkarskich do rozgrywek w PPPN w różnych kategoriach wiekowych tj. trampkarze, juniorzy młodsi
i seniorzy. W klasie A i B ligi podhalańskiej seniorzy rozgrywali mecze i odnosili większe i mniejsze sukcesy. Miejscowe społeczeństwo nie wyobraża sobie działalności klubu bez sekcji piłki nożnej. Pomimo trudności finansowych i niewielkiego zainteresowania dzieci i młodzieży tą dziedziną sportu, działacze klubu dalej czynią starania, aby przyciągnąć jak najliczniejszą grupę młodych ludzi, zapewnić im aktywne spędzanie wolnego czasu oraz zainteresować sportem.

Na przestrzeni lat funkcję prezesa klubu sprawowali:

w latach 1953 – 1956 (koło sportowe nr 300)    – Gerard Woźnica
w latach 1957 – 1959 (SKS „SOKOLICA”)          – Gerard Woźnica
w roku 1960                                                             – Stanisław Paśko
w roku 1961                                                              – Józef Zabrzeski
w latach 1962 – 1963                                              – Stanisław Wira
w latach 1964 – 1965                                             – Kazimierz Zborowski
w roku 1966                                                             – Józef Kucharski
w latach 1967 – 1968                                             – Eugeniusz Cisowski
w latach 1969 – 1999                                             – Wojciech Grzywnowicz
w latach 2000 – 2004                                           – Henryk Kozłowski
w latach 2004 – 2008                                           – Jan Topolski
od roku 2008 do chwili obecnej                          – Leszek Bobak